ناشئ اكبر ( مترجم : على رضا ايمانى )
66
مسائل الامامة ومقتطفات من الكتاب الاوسط ( فرقه هاى اسلامى و مسأله امامت ) ( فارسي )
منتقل شده و نيز محمد بن عبد الله نفس زكيه همان مهدى است كه پيامبر ( ص ) بشارت ظهورش را داده است و او داراى روحى است كه به وسيلهء آن ، مردگان را زنده كرده و كور مادرزاد و شخص مبتلا به پيسى را شفا مىبخشد و از غيب مطلع است . مغيره بر اين عقيده بود كه امام كه داراى چنين روحى بوده ، اين روح را به محمد بن عبد الله ارزانى داشته و به او قدرتى داده است كه تفسير و تأويل [ قرآن ] را بداند و از آنچه بوده يا وجود خواهد يافت خبر دهد . از اينرو مغيره ، تفسيرى براى قرآن نوشت و آن را علم باطن ناميد كه از عقائد مسلمانان خارج بود . او مىپنداشت كه تمامى قرآن مثل و رمز و اشاره است و مردم تنها به وسيله او مىتوانند مفاهيم قرآن را درك كنند . 62 . فرقهء بشيريّه از فرقههاى منشعب شده از جعفريه است كه امامت جعفر بن محمد ( ع ) [ امام صادق ] را پذيرفتهاند . اينان پيروان محمد بن بشير هستند ، همان كه ادعاى ربوبيت داشت و ادّعا مىكرد كه غيب مىداند ، مردگان را زنده مىكند ، مرضها را شفا مىبخشد و نيز مدعى بود كه امامت از جعفر بن محمد ( ع ) به وى منتقل شده است . 63 . فرقهء خطّابيّه پيروان ابو الخطّاب ، محمد بن ابى زينباند ؛ كسى كه به همراه گروهى از پيروانش در كوفه قيام كرد و در حالىكه عازم حج بود فرياد مىزد : « لبيك جعفر لبيك ، لبيك لا شريك لك » كه مرادش [ امام ] جعفر بن محمد ( ع ) بود . عيسى بن موسى عموى ابو جعفر منصور [ دوانيقى ] بر ضدّ او قيام كرده ، او و پيروانش را به هلاكت رساند . [ خلاصه اينكه ] فرقههاى غاليان شيعه فراواناند كه ما به ذكر معروفترين آنها اكتفا كرديم و آنان شش گروه بودند : منصوريّه ، بيانيّه ، خرّميّه ، مغيريّه ، بشيريّه و خطّابيه . اختلاف در ميان زيديّه 64 . زيديه در اصل دو فرقهاند : نخست فرقهاى كه معتقدند پيامبر ( ص ) به